رفتم، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی بجز گريز برايم نمانده بود

اين عشق آتشين پر از درد بی اميد

در وادی گناه و جنونم كشانده بود

رفتم، كه داغ بوسه پر حسرت ترا

با اشك های ديده ز لب شستشو دهم

رفتم كه ناتمام بمانم در اين سرود

رفتم كه با نگفته بخود آبرو دهم

رفتم مگو، مگو، كه چرا رفت، ننگ بود

عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما

از پرده خموشی و ظلمت، چو نور صبح

بيرون فتاده بود به يكباره راز ما

رفتم كه گم شوم چو يكی قطره اشك گرم

در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم، كه در سياهی يك گور بی نشان

فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گريان گريختم

از خنده های وحشی توفان گريختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گريختم

ای سينه در حرارت سوزان خود بسوز

ديگر سراغ شعله آتش ز من مگير

می خواستم كه شعله شوم سركشی كنم

مرغی شدم به كنج قفس بسته و اسير

روحی مشوشم كه شبی بی خبر ز خويش

در دامن سكوت به تلخی گريستم

نالان ز كرده ها و پشيمان ز گفته ها

ديدم كه لايق تو و عشق تو نيستم

 کاشکی بفهمی!!!!!!!!

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل  دردآشنا دیوانه است

میروم شاید فراموشت کنم

با فراموشی هم آغوشت کنم

میروم از رفتن من شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

گر چه تو تنها تراز ما میروی

آرزودارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد

 را تلخی بر خوردهای سرد را

من به دنبال دل آویز ترین شعر جهان می گشتم!

...

یافتم! یافتم! آن نکته که می خواستمش!

«دوستت دارم» را من دل آویز ترین شعر جهان یافته ام!

تو هم ای خوب من، این نکته به تکرار بگو!

این دل آویز ترین حرف جهان را،

 همه وقت،

 نه به یک بار و به ده بار، که صد بار بگو!

                                                                   فریدون مشیری

                                   می خواهم بنویسم از شب

                                             از سکوت

                                                             از تو و خدا.

می خواهم بنویسم از صدایی که یکباره سکوت چند ساله

قلبم را شکست. از شبی که در چشمهایت غرق خیال شدم

و نگاهی که پر از حرف بود. می خواهم از عشق بی نهایت بنویسم

عشقی که بی نهایت است و امروز می فهمم که تو با منی.

                                                                 پس هیچ باکی نیست.

دل من نابیناست  ٬چشم دل باید داشت

روح سردی دارم٬از زمان بیزارم

کاش در بادی عشق ٬عشقها زیبا بود

پاک و بی الایش ٬ساده اما روشن

کاش در رویاها فهم عشق اسان بود

درد ها درمان داشت ٬چشمها پر مهر بود

در خیالم اکنون در خیال عشقم

همه را میبینم عاشقی پیدا نیست

کاش فرهادی بود

شب را دوست دارم ! چون ديگر رهگذري از کوچه پس کو چه هاي شهرم نمي گذرد

تا سر گرداني مرا ببيند .چون انتها را نمي بينم .تا براي رسيدن به آن اشتيا قي

نداشته باشم شب را دوست دارم چون ديگر هيچ عابري از دور اشک هاي يخ زده ام

 را در گوشه ي چشمان بي فروغم نمي بيند شب را دوست دارم : چرا که اولين بار

تو را در شب يافتم از شب مي ترسم : تو را در شب از دست دادم. از شب متنفرم ،

به اندازه ي تمام عشق هاي دروغين با آفتاب قهرم ، چرا شبها به ديدارم نمي آيد

غروب شد خورشید رفت آفتابگردان به دنبال خورشید می گشت

ناگهان ستاره ای چشمک زد آفتابگردان سرش را پایین انداخت

 چون هنوز به خورشید وفادار بود

                                      شاید آن روز که سهراب نوشت :

 تا شقایق هست زندگی باید کرد

 خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

 باید اینجور نوشت هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس زندگی اجبارست...

وقتی معلم پرسيد عشق چند بخشه؟زود دستمو بالا بردم گفتم يک بخش، اما از وقتی تورو شناختم فهميدم عشق 3 بخشه:اتشه ديدنه تو.... شوقه با تو بودن....و اندوهه بی تو بودن

 یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم

وقت پرپر شدنش سوز و نوایی نکنیم

پر پروانه شکستن هنر انسان نیست

گر شکستیم ز غفلت،من و مایی نکنیم

یادمان باشد سر سجاده عشق

جز برای دل محبوب دعایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنهاماند

طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

یه نفر ......

یه جایی......

تمام رویاهاش لبخند توست .

و زما نی که به تو فکر میکنه

احساس می کنه زندگی واقعا با ارزشه

پس هرگاه احساس تنهایی کردی

این حقیقت رو به خاطر داشته باش که......

یه نفر......

یه جایی.......

برای تو که مفهوم طلوع را میفهمی.

زیستن را با قشنگترین واژه فریاد کن تا همه صدای تو را بشنوند.

باور کن که طلوعی بی فروغ آمده و تولدی بدون مرگ.

معجزه گر باش و بدان تولد یعنی پاک بودن و از نو شروع کردن

مریم گلی تولدت مبارک عزیزم نشد بیام تولدت خیلی بد شد ...............

گریه نميكنم ؟ بي تو يك عمر براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو همين يك لحظه باقيست.

چقدر مطلب گذاشتم برید حال کنید فقط خودتونو کنترل کنید پس نیفتین بمیرین

پول مول اضافه ندارم بدم دیه کسی گفته باشما

         باورم نمی شه که بعد از مدتها باز صدای تو نوازش روح و قلبم باشه..

       دوستت دارم آنقدر که نشود توصيف کرد...

      دوستت دارم آنقدر که حتی شايد خودت  هم ندانی.

  دوستت دارم...

باهمه دردجدايي هاصدايت مي كنم
باتمام بي صدايي هاصدايت مي كنم
چشم بي نورم به درمانده بيا
درميان روشني ها صدايت مي كنم
بي وفايي نيست كارتو با دل من
بااخرين حدوفاداري صدايت مي كنم

 که نامه خود را با آن آغاز کنم تنها کلمه ای که به فکرم رسید  سلام بود سلام

سلامی به گرمی محبت وجودت و به پاکی و زلالی چشمانت .

آری می خواهم بنویسم از دل غم انگیز خودم که با آسمان شهرش یکدل شده

و زار زار گریه می کند و اشک می ریزد.

اری از همان لحظه دیدار بود که تمام وجودم را به تسخیر دراوردی

 و مرا مجنون خود کردی پس بدان که همیشه دوستت خواهم داشت .

می نویسم از نیمه شبی که تنها و دل شکسته پناه به زانوان غم می برم

تا سری سنگین  از افکار تو را روی آن بگذارم . سری را که دیگر یاری و مقاومت

در مقابل افکار تو را ندارد .

بیا و بار دیگر بگذار که نسیم دلگشای نفست را احساس کنم

بیا و بر تمام زخمهایم مرحمی از عشق و مهربانی باش .

و ای نازنین :

من شب را در سکوت و سکوت را در بستر برای اندیشیدن به تو دوست دارم

 و عشق را در امید و امید را در تو و تو را در قلب و قلبم  را به خاطر طپیدن

برای تو  دوست دارم و وجودم را به خاطر 

                                         عشق تو دوست دارم . 

بر سر قبر من بنویسید:

زندگی را دوست داشت ولی آن را نشناخت

مهربان بود ولی مهر نورزید

طبیعت را دوست داشت ولی از آن لذت نبرد

در آبگیر فلبش جنب و جوشی بود

ولی کسی بدان راه پیدا نکرد

در زندگی احساس تنهایی مینمود

ولی هرگز دل به کسی نداد

خلاصه بنویسید:

زنده بودن را برای زندگی دوست داشت

نه زندگی را برای زنده بودن